Historia Filmy i materiały telewizyjne
Historia BI w Hamm Wycinki z gazet
Fort St. Vrain - Prototyp HTR Książki na ten temat

Fort St. Vrain - Prototyp HTR w USA był już reaktorem upadłościowym

***


,de dokumenty awarii z 1985 roku dostępne ponownie:

Operatorzy poprzednika HTR Fort St. Vrain w USA zgłaszają problemy i awarie

USA chcą prowadzić więcej badań w dziedzinie reaktorów wysokotemperaturowych. Traktujemy to jako okazję do odniesienia się do wcześniejszych złych doświadczeń z amerykańskim prekursorem reaktora linii HTR w Fort St. Vrain, a następnie udokumentowania oryginalnego dokumentu ówczesnego operatora z 1985 r., który był wcześniej niedostępny dla publiczności, pokazujący można dodać wiele problemów i awarii w czasie jego pracy.

Od dwóch lat staje się coraz bardziej jasne, że HTR nie ma już przyszłości w RPA. Firma Pebble Bed Modular Reactor musiała zwolnić około 800 ze swoich 2010 pracowników w marcu 600 r., ponieważ państwo południowoafrykańskie nie udzielało już żadnych dotacji na projekt, który był w trąbie powietrznej. Kierownicy PBMR od miesięcy intensywnie poszukują nowych darczyńców.

*

Pełnoekranowa wersja mapy świata nuklearnego - Fort St Vrain, Kolorado USA

*

Czy Obama uratuje THTR?

W marcu 2010 roku ogłoszono, że Departament Energii Stanów Zjednoczonych przekazuje firmie PBMR 10 milionów dolarów, aby mogła przetrwać kilka następnych miesięcy i utrzymać aktualność operacji.

Pomimo tego (stosunkowo niewielkiego) zastrzyku środków, jest bardzo prawdopodobne, że w tych warunkach PBMR może być dalej rozwijany tylko w USA. Już w styczniu 2009 r. radioaktywne kuliste elementy paliwowe wyprodukowane w RPA przy pomocy niemieckich firm zostały po cichu wysłane do USA. Według doniesień mediów południowoafrykańskich, można oczekiwać, że nowy PBMR zacznie działać w USA w 2024 roku. Rząd USA zatwierdził obecnie dwie grupy liczące w sumie 40 uczestników, aby zajęły się tym tematem bardziej szczegółowo (1).

Z pewnością decydenci zajmujący się polityką energetyczną USA mogliby wreszcie zmierzyć się z katastrofalnymi doświadczeniami ich własnych „archaicznych” poprzedników PBMR, Peach Bottom-1 i Fort St. Vrain. Ale nie może być co do tego wątpliwości. 16 lutego 2010 r. prezydent USA Obama ogłosił, że po długim czasie ponownie udzieli państwowych pożyczek elektrowniom jądrowym i wkroczy w badania jądrowe.

Stany Zjednoczone od wielu lat są członkiem Międzynarodowego Forum Generacji IV (GIF) i są jedną z sił napędowych dalszego rozwoju linii reaktorów HTR. Państwo przeznaczyło na to dużo pieniędzy. Ze względu na zaległości w rozwoju HTR, budowa HTR może mieć w najlepszym razie perspektywę średnioterminową. Nawet rzekomo postępowy były wiceprezydent USA i samozwańczy guru ochrony klimatu Al Gore nie wyraził się nieprzyjaźnie wobec THTR w swojej najnowszej książce „Mamy wybór”.

Oczywiście Obama i Al Gore nie są głupi. Oczywiście zdają sobie sprawę z przeszłych wpadek polityki energetycznej we własnym kraju. Ale i one muszą spełniać życzenia korporacji w zakresie polityki energetycznej. Już 20 lat wcześniej (!) Awaria THTR w Hamm-Uentrop, katastrofalna awaria całej linii reaktora została już w uderzający sposób wykorzystana poprzez budowę reaktorów wysokotemperaturowych! Z reaktorem badawczym Peach Bottom-1 i prototypem HTR Fort St. Vrain.

***

Fort St. Vrain: głównie postój

Podobnie jak w przypadku THTR w Hamm, czas budowy reaktora Fort St. Vrain (FSV) był bardzo długi. Nie zastosowano w nim kulistych elementów paliwowych, ale elementy blokowe. Ökoinstitut Freiburg donosił w 1986 r.: „FSV-HTR został oddany do eksploatacji w 1976 r. po 11 latach budowy i od . z „nieznanych” przyczyn. Ponadto stwierdzono pęknięcia korozyjne naprężeniowe w przewodach drążka sterującego itp.” (1985)

Fort St Vrain -

Naukowcy z Darmstadt dodali: „Prawie od początku FSV nie mógł pracować na więcej niż 70% pełnej wydajności z powodu wahań gazu w rdzeniu reaktora i problemów z wentylatorem chłodzącym, a także niepewności z gwarantowanym ciepłem resztkowym wydajność usuwania. Ponadto wystąpił wyciek w wytwornicy pary, a także cała seria dodatkowych problemów. Na przykład od początku eksploatacji do 1981 roku system osiągnął jedynie średnią dyspozycyjność pracy na poziomie 1988%. " (14,5)

Nawet Werner von Lensa (wiceprezes Europejskiej Sieci Technologicznej Reaktorów Wysokotemperaturowych) nie może nie przyznać się do problemów w Fort St. Vrain w swojej dzisiejszej prezentacji w „Doświadczeniach”:

"- Kawitacja ("wydrążenie", HB) pomp wodnych = roczne opóźnienie

- Wycieki w łożyskach wentylatora He = dalsze opóźnienia

- Błąd na (rezerwowych) prętach odcinających

- Obejście gorącego helu i korozji na napędach prętów odcinających

- Fluktuacja przepływu rdzenia = 70% wydajności

- Nieszczelności wkładki na wsporniku rdzenia "(4)

*

250 pracowników zostało ewakuowanych ...

Wszystko to jest niczym w porównaniu z tym, co Holger Strohm zbadał w swoim bestsellerze „Pokoj w katastrofie”: „Amerykanie pokładali duże nadzieje i duże pieniądze w rozwoju reaktorów wysokotemperaturowych. Wraz z budową Fortu St. Vrain reaktor demonstracyjny Amerykanie również uzyskali przewagę 300 MWel w 1973 roku. Jednak kilka ton wody przeniknęło do rdzenia na początku 1975 roku, tak że reaktor stał w miejscu przez kilka lat. Nazwano to dużym lub średnim wyciekiem w nagrzewnicy i awaria zewnętrznego źródła zasilania jako możliwa główna przyczyna poważnych awarii.

W styczniu 1978 r. doszło do kolejnego wypadku z amerykańskim reaktorem wysokotemperaturowym. Na wniosek posła Zywietza (FDP) rząd federalny poinformował Bundestag: „W elektrowni jądrowej Fort St. Vrain uruchomiono Public Service of Colorado, który jest wyposażony w reaktor wysokotemperaturowy chłodzony helem. 23 stycznia 1978 około godziny 11.30 (czasu wschodniego wybrzeża USA) Awaria uszczelnienia wrzeciona zaworu Hel, który był przesiąknięty radioaktywnym jodem, został uwolniony do budynku reaktora ... Jako środek ostrożności ewakuowano 250 pracowników do centrum informacyjne naprzeciwko obiektu i okoliczne ulice zostały uszczelnione w wyniku planów awaryjnych w Jülich ... "(5)

Greenpeace poinformował również o innym incydencie z 3 października 1987 r.: „Elektrownia jądrowa Fort St. Vrain w Kolorado: wyciekający olej powoduje pożar w okolicy turbiny. Linie, zawory i instrumenty w sterowni są poważnie uszkodzone”. (6)

*

Spadek linii reaktora

Ulrich Kirchner opisuje upadek tej linii reaktorów w USA w swojej standardowej pracy „Reaktor wysokotemperaturowy” w następujący sposób: „W 1974 i 1975 r. przedsiębiorstwa energetyczne w USA wycofały wszystkie opcje reaktorów wysokotemperaturowych z różnych powodów. Techniczne Decyzje odegrały szczególną rolę w tych decyzjach Problemy i incydenty z reaktorem Fort St. Vrain, którego pomyślne uruchomienie zostało uznane za „conditio sine qua non” (condition, HB) do wprowadzenia na rynek amerykański. spółka eksploatująca zdecydowała, że ​​reaktor nie powinien dalej działać, chociaż zaplanowano czas pracy do 1989 roku.” (2008)

Fort St. Vrain został zburzony w 1992 roku i tym samym doszedł do niechlubnego końca. Z Peach Bottom-1 i FSV amerykański przemysł nuklearny zmagał się i wprawiał w zakłopotanie przez całe 1962 lat między 1992 a 30 rokiem. Ale to się nie liczy. Przemysł ma swoje życzenia, a zależny od niego urzędnicy rządowi mają je do spełnienia. Dlatego Barack Obama wydaje miliardy dolarów na kontynuację nuklearnej przygody, której wynik jest przewidywalny.

Horst kwiat

***


Anmerkungen:

  1. Dzień roboczy od 30 marca 3 r.
  2. Ökoinstitut Freiburg (Frey, Fritsche, Herbert, Kohler): „Reaktor wysokotemperaturowy z torem w Hamm i planowane warianty reaktora wysokotemperaturowego”, strona 19
  3. Ökoinstitut Darmstadt, patrz poniżej 2, strony 2 - 4
  4. Werner Lensa, „Międzynarodowe programy rozwoju reaktorów wysokotemperaturowych”, arkusz 33
  5. Holger Strohm: „Spokojny w katastrofie”, 1981, s. 789; Mała poprawka do wpisu do książki: Wnikanie wody miało miejsce w 1975, a nie w 1973.
  6. Greenpeace
  7. Ulrich Kirchner: „Reaktor wysokotemperaturowy. Konflikty, interesy, decyzje”, 1991, s. 120

***


góra stronyStrzałka w górę – do góry strony

***

FORT ŚW. AKTUALIZACJA VRAIN

Przedstawione przez 0. R. Lee

1985 Konferencja narzędziowa / użytkowników na HTGR

Wprowadzenie

W zeszłym roku, kiedy z wami rozmawiałem, opisałem niepokój w elektrowni, który miał miejsce w czerwcu i obejmował sześć par prętów kontrolnych, które nie zostały automatycznie włożone do rdzenia pod wpływem grawitacji, jak jest to wymagane po otrzymaniu sygnału wyłączenia reaktora.

Zainicjowaliśmy działania mające na celu zidentyfikowanie przyczyny zdarzenia, wyczyszczenie sześciu zespołów napędowych drążków sterujących i przewidywaliśmy przywrócenie zakładu do pracy we wrześniu.

Jednak odkrycie pęknięć korozyjnych naprężeniowych w przewodach napędowych drążków sterujących i krystalizacji kwasu borowego na zapasowym materiale odcinającym, a także brak zidentyfikowania jednoznacznego mechanizmu uszkodzenia dla sześciu drążków sterujących, które nie zostały wprowadzone do rdzenia, spowodowało decyzja o odnowieniu wszystkich jednostek napędowych drążków sterujących i przywróceniu ich do stanu „jak nowe”.

To duże przedsięwzięcie, w połączeniu z odkryciem wycieku wody łożyskowej do przestrzeni międzyprzestrzennej w jednym z czterech cyrkulatorów helowych, a następnie ujawnieniem pęknięć korozyjnych naprężeniowych w śrubach mocujących tego cyrkulatora, przedłużyło przestoje i spowodowało niespotykane dotąd w historia Fortu St. Vrain. W konsekwencji generator pozostawał wyłączony przez ostatnie dwanaście miesięcy, odwracając trend wzrostowy, który obserwowaliśmy w zeszłym roku.

(Umieść wykres wytwarzania energii elektrycznej w Fort St. Vrain na ekranie i omów „Trend”)

operacje

Kiedy spotkaliśmy się rok temu, poinformowałem, że Fort St. Vrain zakończył swoje trzecie tankowanie, a elektrownia została ponownie uruchomiona w drugim tygodniu czerwca i została doprowadzona do około 60% mocy, aż do zakończenia pracy elektrowni 23 czerwca.

Omówię prace związane z przeróbką napędu drążka sterującego i opiszę inne problemy, które napotkaliśmy i rozwiązaliśmy w tym wyjątkowym okresie.

Po wydarzeniu 23 czerwca rozpoczęliśmy działania mające na celu zidentyfikowanie pierwotnej przyczyny awarii i przywrócenie wadliwych prętów sterujących do stanu operacyjnego. Sześć prętów kontrolnych, których nie udało się włożyć, zostało zbadanych i odbudowanych jako pierwsze, a następnie zbadano i odbudowano dodatkowe pręty kontrolne. Nie można było zidentyfikować konkretnej przyczyny awarii, ale wskazywano na zużycie łożyska z podkładkami regulacyjnymi i gromadzenie się zanieczyszczeń, które były głównym powodem.

W trakcie naszych działań zidentyfikowano również kilka innych problemów niezwiązanych z awarią drążka sterującego.

Jeden problem dotyczył anomalii w oprzyrządowaniu pręta sterującego, które zaczęły się ujawniać, najwyraźniej wywołane wysoką zawartością wilgoci w głównym chłodziwie.

Kolejna dotyczyła awarii linki zawieszenia sznurka amortyzatora drążka sterującego. „Oceniono kabel, a pękanie korozyjne naprężeniowe zostało zidentyfikowane jako mechanizm awarii.

Trzeci problem został wykryty podczas testu kosza odcinającego rezerwy napędu drążka sterującego. Wyniki testów ujawniły, że tylko 30 do 40 z 80 funtów (nominalnie) rezerwowego materiału wyłączającego zostało wydalone po uruchomieniu leja samowyładowczego. Kontrola i analiza chemiczna materiału pozostałego w leju wykazały krystalizację tlenku boru, która ułatwiała mostkowanie kulek boru wewnątrz leja.

Aby wdrożyć poprawkę, która zapobiegłaby ponownemu wystąpieniu awarii i problemów, 22 lutego 1985 r. rozpoczęto rygorystyczny program renowacji napędu drążków sterujących i obejmował:

- Regenerację wszystkich silników podkładkowych, napędów kryz i przekładni zębatych oraz wymianę wszystkich łożysk silnika na nowe,

- Wymiana całego oprzyrządowania drążka sterującego na nowe elementy, wszystkich linek podwieszających ze stali nierdzewnej na linki z Inconelu oraz różnych elementów na podobne elementy wykonane z materiałów mniej podatnych na korozję naprężeniową chlorków.

- Zastąpienie całego zapasowego materiału postojowego materiałem, który znacznie zmniejsza ilość zanieczyszczeń dostępnych do konwersji do kryształów kwasu borowego,

- Montaż urządzeń monitorujących temperaturę i uszczelek oczyszczających, które zapobiegają przedostawaniu się chłodziwa głównego do przekładni i obszaru silnika.

Program modernizacji napędu drążków sterujących zakończono 24 czerwca 1985 r. Trzydzieści siedem napędów drążków sterujących zostało całkowicie odnowionych i znajduje się w reaktorze.

We wrześniu 1984 r. w przestrzeni penetracyjnej cyrkulatora znaleziono wilgoć. Nośnik został określony jako wyciek wody łożyska z jednego z cyrkulatorów helu do przestrzeni międzyprzestrzennej. Wymagało to usunięcia cyrkulatora w celu naprawy.

Podczas remontu cyrkulatora odkryto pękanie korozyjne naprężeniowe na śrubach dociskowych. Połączenia śrubowe ze stali nierdzewnej zostały zastąpione śrubami z inconelu i poczyniono przygotowania do usunięcia pozostałych trzech cyrkulatorów w celu dokonania wymiany śrub.

Do czerwca 1985 roku wszystkie cztery cyrkulatory helu przeszły niezbędną wymianę śrubową i zostały ponownie zainstalowane w reaktorze.

W lipcu NRC poinformował nas, że Fort St. Vrain może zostać ponownie uruchomiony. Chociaż ograniczamy się do poziomów mocy mniejszych niż 15% znamionowej mocy cieplnej, staramy się uzyskać autoryzację NRC, aby działać z pełną mocą znamionową.

Zmiany regulacyjne

W zeszłym roku zauważyłem, że nastąpił wyraźny wzrost zaangażowania organów regulacyjnych zarówno na poziomie stanowym, jak i federalnym. To zaangażowanie jest jeszcze większe w tym roku i chciałbym podzielić się z Państwem naszymi inicjatywami w zakresie wybranych zagadnień.

- W październiku zeszłego roku otrzymaliśmy raport z oceny NRC, który zawierał wymóg korzystania z zewnętrznej grupy konsultingowej w celu dokonania przeglądu naszej struktury zarządzania i praktyk. Aby spełnić ten wymóg, zatrudniono konsultanta do przeprowadzenia analizy ogólnego przebiegu operacji w Fort St. Vrain. Po otrzymaniu oceny i rekomendacji konsultanta podjęliśmy szereg ważnych działań, aby uporać się z kwestiami poruszonymi w raporcie konsultanta oraz we wcześniejszym Raporcie Oceny NRC. Przede wszystkim przeprowadziliśmy gruntowną reorganizację, w ramach której teraz podlegam bezpośrednio Prezesowi naszej Spółki. Aby oszczędzać mój czas, skonsolidowaliśmy wszystkie działania związane z produkcją kopalin na nowym stanowisku dyrektora generalnego podlegającego bezpośrednio mnie. Aby poprawić naszą interakcję z NRC, ustanowiliśmy łącze komunikacyjne wyższego kierownictwa z NRC.

- W odpowiedzi na zalecenia konsultanta oraz w odpowiedzi na obawy NRC, ustanowiliśmy program poprawy wydajności. W ramach tego programu zidentyfikowaliśmy sześć dużych projektów z wieloma podprojektami, poprzez które zamierzamy:

1) Rozwiąż problemy organizacyjne.

2) Ustanów główną funkcję planowania i harmonogramowania dla planowanych projektów.

3) Włączenie funkcji planowania i harmonogramowania do istniejącej funkcji konserwacji zapobiegawczej.

4) Uaktualnienie polityk i procedur jądrowych, w tym programu kontroli zobowiązań.

5) Poprawa zarządzania i szkolenia personelu jądrowego.

6) Poprawić prowadzenie działalności zakładu, w szczególności obserwację NRC dotyczącą nieprzestrzegania przez nas procedur.

Projekty te stanowią duży wysiłek z naszej strony, aby zapewnić, że Fort St. Vrain osiąga spójny standard doskonałości.

- Od 1979 roku przekazujemy do NRC informację o kwalifikacjach środowiskowych. Oparliśmy te publikacje na naszym zrozumieniu „w jaki sposób przepisy dotyczące kwalifikacji środowiskowych urządzeń elektrycznych V związanych z bezpieczeństwem powinny być stosowane do reaktora chłodzonego gazem o wysokiej temperaturze. Przez cały ten okres NRC przekazała bardzo niewiele informacji zwrotnych. W styczniu 1985 r. otrzymaliśmy pismo z NRC z prośbą o dodatkowe informacje w celu określenia stopnia przestrzegania przez nas przepisów. Po licznych dyskusjach, spotkaniach i wymianie korespondencji zostaliśmy poinformowani przez NRC, że w naszym programie są uchybienia i że nie będziemy mogli przejść do pełnej mocy, dopóki nie będziemy w stanie wykazać zgodności z obowiązującymi przepisami. To stanowisko NRC w efekcie może uniemożliwić zakwalifikowanie całego sprzętu elektrycznego zainstalowanego w trudnych warunkach w Forcie St. Vrain. Mamy w toku różne badania i testy i energicznie dążymy do rozwiązania tej sprawy.

- W zeszłym roku mówiłem wam o decyzji PUC w Kolorado, na mocy której zostaniemy ukarani za nieodpowiednie wyniki Fort St. Vrain poprzez przeniesienie nadmiernych kosztów produkcji energii w Fort St. Vrain z płatników stawki na naszych udziałowców. Potencjalny zwrot w ramach tego nakazu, który wzrasta dość dramatycznie, dopóki Fort St. Vrain nie działa, był odpowiedzialny za obciążenie 10.9 miliona dolarów dochodu przed opodatkowaniem za pierwsze sześć miesięcy 1985 roku. Chociaż Sąd Okręgowy w Denver wydał nakaz uchylający decyzji Colorado PUC, sprawa została wniesiona do Sądu Najwyższego Stanu.

Radiologiczny

Po raz kolejny Fort St. Vrain znalazł się na czele reszty światowego przemysłu energetyki jądrowej dzięki wyjątkowo niskiemu narażeniu radiologicznemu personelu. Całkowita ekspozycja otrzymana przez personel Fort St. Vrain w 1984 roku wyniosła 3.11 osoby rem. Stanowi to wzrost w porównaniu z 0.95 pensami otrzymanymi w 1983 r., ale nadal jest znacznie poniżej średniej branżowej dla reaktorów na lekką wodę. Ten wykres przedstawia porównanie ekspozycji dla PWR, BWR i Fort St. Vrain w tym okresie.

Wzrost w 1984 r. w Fort St. Vrain można przypisać konserwacji i pracom przedremontowym napędu drążków sterujących, biorąc pod uwagę, że formalny program remontu drążków sterujących rozpoczął się dopiero na początku 1985 r.

wnioski

W przeszłości zetknęliśmy się z przeciwnościami. Obecnie jest zaangażowany w znaczną ewolucję w zakresie kwalifikacji środowiskowych sprzętu. Niewątpliwie w przyszłości zmierzymy się z innymi, równie trudnymi problemami. Niemniej jednak Public Service Company pozostaje zaangażowana w Fort St. Vrain oraz technologię i doświadczenie, które może wnieść do przemysłu jądrowego.

fort-st-vrain-graf9

***


góra stronyStrzałka w górę – do góry strony

***

Apel o darowizny

- THTR-Rundbrief jest publikowany przez „BI Environmental Protection Hamm” i jest finansowany z darowizn.

- THTR-Rundbrief stał się w międzyczasie bardzo zauważonym medium informacyjnym. Istnieją jednak stałe koszty związane z rozbudową strony internetowej i drukowaniem dodatkowych arkuszy informacyjnych.

- THTR-Rundbrief prowadzi szczegółowe badania i raporty. Aby móc to zrobić, jesteśmy uzależnieni od darowizn. Cieszymy się z każdej darowizny!

Darowizny na konto:

BI ochrona środowiska Hamm
Cel: okrągły THTR
IBAN: DE31 4105 0095 0000 0394 79
BIC: SPAWANA1SZYNKA

***


góra stronyStrzałka w górę – do góry strony

***

GTranslate

deafarbebgzh-CNhrdanlenettlfifreliwhihuidgaitjakolvltmsnofaplptruskslessvthtrukvi
trening przetrwania-1989.jpg